„Panie Jakubie słyszę i odwracam głowę. Jego sroka podnosi się z krzesła i idzie do mnie. Piękna dziewczyna, aż dziw, że go chciała. Składamy kondolencje. Przykro nam. Bardzo. 1 nawet łzy błysnęły w jej oczach.
Kiwam w odpowiedzi głową, ale nie zatrzymuję się i wchodzę do baru. Henio siedzi na krześle, czyta gazetę, słucha radia i ogląda telewizję. Wszystko naraz, zawsze tak robił, wszystko wiedział, nic nie wiedząc, tylko ochłapy miał w pamięci. Wyłączam radio i telewizor, sam by tego nie zrobił, po pierwsze z lenistwa, po drugie nie potrafi pojąć, że ktoś nie lubi słuchać radia czy oglądać TV. Nie mieści mu się to w głowie. Tak samo z gazetą. Nie oponował, miał już w życiu niejedno spotkanie ze mną, więc wiedział, czym to pachnie. Kiwnął głową, odłożył gazetę i spojrzał pytająco. Pod mętnymi szarymi oczami wisiały pokaźne worki, mimo że twarz miał pełną i nalaną tłuszczem. Patrzy na mnie i o nic nie pyta. Chyba już wie o Romanie.
Stypę chcę u ciebie urządzić mówię. Setka wódki i zagrycha, dla kobiet wino. Wszystko musi być świeże, żadnych konserw czy innej zarazy, żniwa, upał, łatwo ludzi potruć.
Nic takiego nie ma mówi.
Ale będzie. Gotuj bigos. I to już, z suszonymi grzybami i wędzonką. Do wieczora daleko, uporasz się. Jak nie umiesz, zawołaj Zagórniakowa, jest w kościele, ona ci wszystko zorganizuje.“(11)