„W prawie karnym Landrechtu został przyjęty podział na część ogólną (O występkach i karach w ogólności) oraz na część szczególną. Przyjęto zasadę (cz. II, tyt. 20, § 9), iż „czyny i zaniechania nie zakazane ustawami nie mogą być uważane za przestępstwa" (zasada nullum crimen sine lege). landrecht zwraca uwagę na nastawienie woli sprawcy. Za czyn przestępny popełniony w złym zamiarze groziła kara zwyczajna. Osoba, której zły zamiar nie został udowodniony, a która jednak mogła przed czynem lub podczas jego dokonywania przewidzieć skutki przeciwne prawu, podlegała karze najbardziej zbliżonej do kary zwyczajnej grożącej za dany czyn. Za przestępstwo nieumyślne — jeśli kodeks nie określał bliżej kary — mogła być wymierzona kara nadzwyczajna, która jednak nie mogła nigdy polegać na pozbawieniu życia lub czci. W przeciwieństwie do praktyki i niektórych kodyfikacji XVII i pierwszej połowy XVIII w. Landrecht nazywa kaią nadzwyczajną karę wyższą od zwyczajnej. Landrecht zezwala jeszcze sędziemu na wymierzanie kar arbitralnych, które jednak nie mogły przekraczać pół roku więzienia lub 50 talarów grzywny. Kara zwyczajna (zarówno kara śmierci, jak pozbawienia wolności) mogła być zaostrzona.“(15)